Quarantaineverhalen uit de bajes
Ik was vroeger een meisje dat keurig binnen de lijntjes kleurde. Ik had niets te maken met criminele zaken, niets te maken met dat wat niet mocht. Totdat ik vier jaar geleden als Humanistisch geestelijk verzorger aan het werk ging in de gevangenis. Onwetend over de wereld verscholen achter die dikke muren ging ik ervan uit dat deze mannen gewetenloos en misschien wel uiterst gewelddadig waren. Dat ik een plek betrad waar ik voortdurend op mijn hoede moest zijn. Ik ontdekte echter een fascinerende wereld van tralies, testosteron, tatoeages, grote spierbundels en criminaliteit. Een plek waar ik me veilig voelde door de aanwezigheid van kundig personeel. Ik ontdekte langzaam niet alleen de ongeschreven regels van de bajes, maar ook wat er schuil gaat achter de pantsers die gedetineerden hadden opgetrokken om zich te wapenen tegen het leven. Ik kreeg antwoord op die cruciale vraag waarom deze mannen er voor hadden gekozen om wèl buiten de lijntjes te kleuren.
Deze serie is bedoeld om iets van deze ervaringen op te tekenen. Het geeft de mannen die sowieso al ‘binnen’ zitten – en daarmee het omgaan met ‘gedwongen quarantaine’ – een stem. Deze serie schetst eveneens een beeld van de voorgeschiedenis van een delict, van de context, maar zeker ook de keuzes die de gedetineerde heeft gemaakt en die tot zijn inbewaringstelling hebben geleid. Het is vooral bedoeld om een menselijk geluid te laten horen, een menselijk geluid in onzekere tijden.
De verhalen mogen gedeeld worden en reacties op de verhalen zijn ook welkom op jodieras@hotmail.com. Veel leesplezier! Foto's: Maarten van der Wal, Monica Prigge-Hulst en Liane Brouwer.
*De gedetineerden die aan het woord komen zijn allen mannen die contact hebben of hebben gehad met mij als Humanistisch geestelijk verzorger binnen de bajes. Het zijn dus gedetineerden die zich verbonden voelen met het Humanistisch gedachtegoed.
